با او سکوت بود و نگاهی چه عمیق؛

و تردیدهایش برای ماندن،

که همیشه مرا مستأصل می کرد!

بود و نبود همیشه...

تا لحظه ای که دیگر نبضش نزد و من تازه فهمیدم متوقف شده ام.

حالا، روزهاست که دستهایش را دراز کرده تا ماه را بچیند،

بی آن که ببیند پرنده ای در سینه ام هنوز نا آرام است...

 این روزها جای تو در فضای کوچک خانه خالی است ...
خاطراتت از جای جای خانه عبورمی کنند و گاهی .... گاهی با خاطره ای ، خاکستری دلمان ، آبی می شود ...
این روزها جای تو از همیشه خالی تر است .
و دلخوشیم به در خواب دیدنت !
دلخوشیم به بوییدن عطر لباسهایت که هنوز هم به جا مانده .
اما ....
اکنون که در گذر روزهای عمر به بيست و هفتمين روز مهر رسیده ایم ...

حال که رسیده ایم به تولدی که بی حضور تو از راه می رسد، نبودنت بیش از همیشه احساس می شود ..
يك سال و سه ماه را بی تو سر کردیم ، اما گذر از امروز از هر چه فکر کنی سخت تر است .
آخرین بار را یادت هست ؟؟
زنگ زدم تبريك گفتم حرف زديم وچه شادمانه می خندیدی ....!
و چه درد آور بود که به ۹ ماه نرسیده شمع وجودت خاموش شد !!
و چه نعمتی است بی خبری !
چه نعمتی بود که نمی دانستیم آخرین بار است !
وچه دلتنگ و بي قراريم ما...

.
.
.
می دانیم می بینی . می دانیم هستی ... دلخوشیم به همین .
برای همین باز هم دلمان می خواهد از ما بشنوی :
  عزیز دل ما
         تولدت مبارک